snowglobe child

     I don't know what am i doing with my life. I don't know what i should or shouldn't do. What to aim for, i don't have any bigger dreams, goals and ambitions. I don't have any strict routine, i don't have daily to do's and aspirations. I feel like i just float from day to day without any serious awareness of my existence, of what life is about. 

    Heard today that no one really knows what they are doing in their 20s. Which is comforting, but at the same time hard to believe. Everyone's lives seem so perfect and organized, and i feel like i'm the only one who's lost, and it drives me insane. I'm in no meaning an adult mentally. I feel like i've been kept in this snowglobe my grandma created my whole life and no one taught me how to be an adult.   

    Obviously there's no tutorial for that and everyone's fucked up in this matter at some point. But i painfully see right now how little space i had when i was younger. Everything was top-down forced on me with no respect towards my choices, needs and preferences. I had everything settled without me knowing, i just had to simply follow the rules, the schedule and others' needs. No one taught me that my choices have power as well, that my needs and dreams matter and are important. And here i am, not knowing shit about life, being insecure about my every decision, feeling guilty whenever i choose myself and judging myself to the core for being like that. And it's painful at times. That i'm my worst enemy, my most critical judge, my biggest nemesis. Freedom only made me lost and hateful towards myself and my life. And i keep on wondering why parents just won't let their kids live their lives? Of course, reasonably. But children should be able to make their choices from the earliest age possible to learn that sooner or later their choices will be the only choices they'll have. No one will tell them what to do when they move out and live on their own. Why can't we respect kids' choices right now to make it a little bit easier for them in the future? To teach them self-sufficiency to get this horrible cycle broken once and for all?

     I still wait for something, someone to magically direct me through life, to tell me what to do. And it's so toxic towards my own self, because it only causes me great codependency issues and attaching myself to every person possible just to feel this feeling of having a point in my life.



Gaja.

Popularne posty z tego bloga

rationalised

Rationalised to the filth By his own guilt- Tripping me to the dirt Cannot really tell  Who is more to blame For driving me insane Is it my own self? Or lack of your empathic depth Or my blind hope it will ever change I wish I was only a bit mad And our love isn't just straight up bad As I think it might Eventually maybe we will be fine And get more compatible with time So we won't turn into a rationalised grime Gaja.
Read more »

xxx

(Utwór zawiera wulgaryzmy) klatka piersiowa ciężarem mi okropnym osąd Twój boleśnie jest pochopnym bo jak można mówić, gdy się gówno wie? omnipotentnym nazywać powinieneś się  każda kwestia raczej pozostanie sporna bo ślepota twa do szpiku kości jest toporna plany planami - niewiadomą wciąż pozostajesz bo jak można wierzyć, gdy dwa razy dziennie emocjonalnego kopa w ryj dostajesz  chciałoby się żyć inaczej - świadomiej, lepiej, być wolną  lecz jedyne, co mnie tu czeka, to bycie kurwa potulną wydzielaj mi wypłatę, tak jak solemnie obiecałeś  a ja w ciszy do porannej kawy dosypię Ci cyjanek  jebany znak nieskończoności wytatuuję Ci na czole nim głucho wylądujesz w 7 metrowym dole chuj, poświęcę się i wykopię go sama wiesz jak jest - mój ulubiony rodzaj cardio od rana  na pożegnanie może pocałunek Ci ofiaruję  albo bezczelnie na ten cudny ryj napluję zapłaczę po Tobie chwilę - jest to niestety faktem a wór Twych zwłok obsypię Ci uroczym brokatem  kok...
Read more »

włamywacz

już prawie się poddałam  zamknęłam serce na cichą kłódkę zabarykadowałam się w nim na cztery spusty chowając swą wrażliwość przed światem  nie chciałam nikogo, nie chciałam niczego cisza przelatywała przez atomy mojego ciała  sekunda po sekundzie Ty... pojawiłeś się niczym włamywacz  z wytrychem u mych bram postawiłeś przecinek w zdaniach które już dawno miały kropkę zapaliłeś światło w pokoju w którym siedziałam sama w ciemności  nie było mi w nim źle ani samotnie lecz dopiero, gdy przyszedłeś  poczułam jak pusto w nim było  fotony Twej duszy uzupełniły moje a decybele tego słodkiego śmiechu... wyłamały wszystkie zamki w drzwiach Gaja.
Read more »