archive 1

lanterns from the inside

will never be fun

apples on forks

call me anytime, i'm so down

but how do you always seem

so perfectly fine?


roadtrips to nowhere

baby only with you

it's so platonic

while i feel like dying for you

yet you always seem

so perfectly fine


this tiny city

entirely smells like your hair

hallucinating

in some random ass pair

i'm trying to be

so perfectly fine


laying on empty streets

while holding my hand

god let me go to

the world where we wouldn't end

but will you ever see

i'm not perfectly fine?




Gaja.

(I wrote it in 2021. Doesn't resonate anymore, but it's still good tho.)

Popularne posty z tego bloga

rationalised

Rationalised to the filth By his own guilt- Tripping me to the dirt Cannot really tell  Who is more to blame For driving me insane Is it my own self? Or lack of your empathic depth Or my blind hope it will ever change I wish I was only a bit mad And our love isn't just straight up bad As I think it might Eventually maybe we will be fine And get more compatible with time So we won't turn into a rationalised grime Gaja.
Read more »

xxx

(Utwór zawiera wulgaryzmy) klatka piersiowa ciężarem mi okropnym osąd Twój boleśnie jest pochopnym bo jak można mówić, gdy się gówno wie? omnipotentnym nazywać powinieneś się  każda kwestia raczej pozostanie sporna bo ślepota twa do szpiku kości jest toporna plany planami - niewiadomą wciąż pozostajesz bo jak można wierzyć, gdy dwa razy dziennie emocjonalnego kopa w ryj dostajesz  chciałoby się żyć inaczej - świadomiej, lepiej, być wolną  lecz jedyne, co mnie tu czeka, to bycie kurwa potulną wydzielaj mi wypłatę, tak jak solemnie obiecałeś  a ja w ciszy do porannej kawy dosypię Ci cyjanek  jebany znak nieskończoności wytatuuję Ci na czole nim głucho wylądujesz w 7 metrowym dole chuj, poświęcę się i wykopię go sama wiesz jak jest - mój ulubiony rodzaj cardio od rana  na pożegnanie może pocałunek Ci ofiaruję  albo bezczelnie na ten cudny ryj napluję zapłaczę po Tobie chwilę - jest to niestety faktem a wór Twych zwłok obsypię Ci uroczym brokatem  kok...
Read more »

włamywacz

już prawie się poddałam  zamknęłam serce na cichą kłódkę zabarykadowałam się w nim na cztery spusty chowając swą wrażliwość przed światem  nie chciałam nikogo, nie chciałam niczego cisza przelatywała przez atomy mojego ciała  sekunda po sekundzie Ty... pojawiłeś się niczym włamywacz  z wytrychem u mych bram postawiłeś przecinek w zdaniach które już dawno miały kropkę zapaliłeś światło w pokoju w którym siedziałam sama w ciemności  nie było mi w nim źle ani samotnie lecz dopiero, gdy przyszedłeś  poczułam jak pusto w nim było  fotony Twej duszy uzupełniły moje a decybele tego słodkiego śmiechu... wyłamały wszystkie zamki w drzwiach Gaja.
Read more »